14 Po ferri?

14 – Po ferri?

      DJ-të, së bashku me sekte të tjera, mohojnë faktin që njerëzit do të jenë të vetëdijshëm në ferr.  Ata thonë se Perëndia është kaq i dashur sa nuk mund t’i dërgojë njerëzit përjetësisht në një vend mundimesh, nuk ka kurrë mundësi që Ai të mundë ta bëjë këtë.  Në librin e tyre Lajmi i mirë i cili na bën të lumtur, tek faqet 105, 106 dhe 110, lexojmë sa më poshtë vijon: “Mësimi për mundimet e ferrit është shumë larg nga ajo që ka mësuar Jezui...  Sipas Biblës Perëndia vetëm njerëzit e lig që s’pendohen do t’i dënojë përgjithmonë – por jo me mundime të përhershme, por në mënyrë të mëshirshme, ashtu që ekzistimin e tyre do ta shfaros përgjithmonë...  Perëndiu aq i mëshirshëm kurrë nuk do të lejonte që shpirtrat përgjithmonë të mundohen”.

      Ky lloj arsyetimi është, sigurisht, arsyetim i emocionuar dhe racionalist.  Problemi qëndron në faktin që këta njerëz lexojnë Shkrimet pasi kanë marrë një vendim në mendjen e tyre se nuk kanë për t’i besuar një gjëje të tillë, kështu ata lexojnë Shkrimet me paragjykim dhe me syze të ngjyrosura.  Ata zgjedhin atë që duan të besojnë dhe çfarë nuk duan të besojnë.  Ata parapëlqejnë të besojnë se pasazhe të Shkrimeve që flasin për këtë çështje nuk duhet të interpretohen tekstualisht dhe kështu ndjekin një vijë arsyetimi që u heq këtyre Shkrimeve gjithë kuptimin e tyre.

      Ata besojnë se Shkrimet flasin për Gehenën si për një vend të vërtetë dhe se atje Perëndia do t’i dërgojë të papenduarit, por, përsëri, sipas tyre, Ai është kaq i dashur sa nuk mund të lejojë që ata të mundohen përjetësisht.  Kështu ata thonë se këta njerëz do të jenë të vetëdijshëm në mundimet e tyre vetëm për një pjesë të sekondës ndërsa futen në Gehenë, dhe pastaj do të asgjësohen d.m.th. nuk do të ekzistojnë më.  Ata thonë se Gehena, vendi për të papenduarit pas Gjykimit të Fundit, që përfaqëson vdekjen e dytë, është një vend ku frymërat e njerëzve nuk janë të vetëdijshme por shkatërrohen përjetësisht.  Shih tek faqja 89 në librin e tyre Ti mund të jetosh përgjithmonë në parajsë mbi Tokë: “Gehena nuk është vend i mundimeve, por Bibla e përdor atë si simbol të shkatërrimit të përhershëm”.

      Në këtë kapitull do të shohim këto pikëpamje dhe do të bëjmë disa vëzhgime serioze në bazë të disa pasazheve ta caktuara të Shkrimeve.

1.      DJ-të mohojnë që njerëzit do të jenë përjetësisht në mundime në ferr.  Sidoqoftë, ata pranojnë që ata (të 144.000-ët) që do të shkojnë në qiell do të gëzojnë përjetësisht lumturi në praninë e Perëndisë.  Kjo është diçka që nuk shkon.  Ka mjaft vargje ku të dyja anët vihen krahpërkrah.  Kështu, nëse mohojmë njërën, automatikisht duhet të mohojmë edhe tjetrën d.m.th. nëse nuk duam të besojmë në ekzistencën, përjetësinë apo mundimet e ferrit, atëherë nuk mund të besojmë as në ekzistencën, përjetësinë dhe bekimet e parajsës.  Ose, nëse mohojmë atë që njerëzit do të mundohen përjetësisht në ferr, duhet atëherë të mohojmë edhe faktin që besimtarët do të gëzojnë lumturinë e përjetshme në parajsë.  Këto janë dy gjëra që, së bashku, ose qëndrojnë, ose bien. Por shohim shtrembërimin nga ndjenjat e tyre në faktin që ata duan të besojnë në lumturinë e përjetshme të 144 mijëve, por jo në mundimin e ferrit për të papenduarit.  Ata thonë se askush nuk e meriton të mundohet në ferr, por është fakt se askush nuk meriton ta gëzojë lumturinë e përjetshme në parajsë.  Nuk ka asnjë mëkatar që të meritojë të shkojë në parajsë!  Mateu 25:46 “Dhe ata do të shkojnë në mundim të përjetshëm, dhe të drejtët në jetën e përjetshme”.  Ose pranoji të dyja, ose mohoji të dyja, por mos bëj atë që të mohosh njërën dhe të pranosh tjetrën!

2.      DJ-të kapen pas vargjeve të tilla si 2 Mbret. 16:3, 17:17, 21:6; 2 Kron. 33:6 dhe Jer. 7:31 të cilat thonë se Perëndisë nuk i shkoi kurrë në mendje që ndonjëherë mund të bëhej diçka e tillë si flijimi i njerëzve në zjarr.  Por, sigurisht, ky është vetëm një shembull tjetër i ekzegjezës së tyre false.  Këto pasazhe flasin për flijimet e njerëzve gjatë ritualeve pagane, të njerëzve të pafajshëm, nganjëherë edhe fëmijëve, të cilët flijoheshin ndaj hyjnive pagane duke i djegur të gjallë.  Këto pasazhe nuk flasin aspak për gjykimin e Perëndisë ndaj mëkatit.  Ato nuk kanë të bëjnë aspak me këtë fakt të gjykimit të Perëndisë.  Ato bëjnë fjalë vetëm për praktikat e lemerishme të paganizmit, të cilat Perëndia i urrente.  Është interesante të vëmë re që mbreti Josia bëri një përpjekje tepër të guximshme t’u jepte fund këtyre praktikave në reformat e tij (2 Mbret. 23:10).

      Në përgjigje ndaj kësaj çështjeje, do t’i kërkonim lexuesit t’u referohej pasazheve të tilla si Levitiku 21:9 ku shohim gjykimin e Perëndisë në rastin kur bija e priftit bëhej prostitutë.  Çfarë do të ndodhte me të?  Ajo do të digjej me zjarr.  Shih edhe shembuj të tjerë të ngjashëm të gjykimit të Perëndisë që jepen te Lev. 10:1-2; Numrat 11:1-3, 16:31-35, 26:8-10 dhe 2 Mbret. 1:9-15.

A do të gjykojë Perëndia?

      Sot po jetojmë në një kohë kur njerëzit, madje edhe besimtarët nganjëherë, e kanë të vështirë të besojnë në një Perëndi që gjykon. “Perëndia është dashuri, kështu që Ai nuk do të gjykojë”, - thonë ata, sikur gjithë kjo të ishte shuma e gjithë mesimeve biblike për karakterin e Perëndisë.  Çështja qëndron kështu: Po, ne besojmë se Perëndia është dashuri, por a nuk është edhe i shenjtë në të njejtën kohë?  A nuk kërkon karakteri i Tij i drejtë që mëkati të gjykohet?  “Perëndia është dashuri”, por a nuk kërkonte kjo dashuri e Tij që Ai të dërgonte Birin e Tij të gjykohej në vendin tonë dhe të vdiste në kryq, në mënyrë që ne të mundë të përjetonim dashurinë e Tij?  Në mënyrë që ne të mundë të gëzonim dashurinë e Perëndisë si besimtarë, Jezu Krishti DUHEJ TË VDISTE për mëkatet tona – gjykimi i Perëndisë mbi mëkatin nuk kërkonte asgjë më pak se vdekja e vetë Birit të Tij.

      Në Bibël ka shumë pasazhe të cilat flasin për zemërimin e Perëndisë dhe gjykimin e Tij mbi mëkatin.  Për shembull, Romakët 1:18,32: “Sepse zemërimi i Perëndisë zbulohet nga qielli për çdo pabesi dhe padrejtësi të njerëzve, që mbysin të vërtetën në padrejtësi... Por ata, ndonëse e kanë njohur dekretin e Perëndisë sipas të cilit ata që bëjnë gjëra të tilla meritojnë vdekjen, jo vetëm i bëjnë, por miratojnë edhe ata që i kryejnë”.  Hebrenjtë 6:2 thotë se gjykimi i përjetshëm është një nga mësimet themelore të besimit të krishterë.

Shembuj të gjykimeve të Perëndisë

      Si shembull, le të shohim gjykimin që Perëndia u dha qyteteve në fushë tek Zanafilla 18:16-19:29.  Njerëzit e Sodomës dhe Gomorës ishin njerëz jashtëzakonisht të këqij, njerëz të cilët jo vetëm kishin shkuar tej pikës së pendimit për mëkatin e tyre, por, pa pikë turpi, ata qeshnin për mëkatin e tyre, në rebelim të plotë kundër Perëndisë. Perëndia nuk mund t’i duronte më mëkatin dhe rebelimin.  Klithma kundër mëkatit të tyre ishte tepër e fortë.  Kishte ardhur koha që mbi ta Ai të sillte gjykimin.

      Gjykimi i Perëndisë është i rreptë (Rom. 11:22).  Veprimi i Tij këtu ishte vendimtar, shkatërrues dhe përfundimtar, me synimin që ta zhdukte këtë lloj mëkati.  Shohim urrejtjen që Perëndia kishte për të. Ai u tregua i mëshirshëm duke e lënë që ai të arrinte deri në këtë farë shkalle, duke u dhënë atyre mundësinë që të largoheshin nga poshtërsia e tyre, nëpërmjet dëshmisë së Lotit.  Perëndia është i drejtë dhe po kështu janë edhe veprimet e Tij.  Mëkati është si një sëmundje ngjitëse që përhapet mes njerëzve.  Këta njerëz e kishin kapërcyer pikën e pendimit dhe, nëse gjendja do të lihej të vazhdonte ashtu siç ishte, këto mëkate vetëm do të ishin përhapur gjithnjë e më shumë derisa popuj të tërë do t’i kryenin.  Perëndia e shkatërroi sëmundjen.  Ishin vetë njerëzit ata që e kishin fajin për këtë fat që pësuan.  Në qoftë se duam dhe vendosim të qëndrojmë me mëkatet tona në rebelim ndaj Perëndisë, në vend që të pendohemi dhe t’i bindemi Atij, atëherë duhet të vuajmë pasojat nëse Ai vendos t’i gjykojë këto mëkate.

      Veprimi i Perëndisë ishte i rreptë dhe vendimtar.  Mund ta shikojmë sa përfundimtar ishte ky veprim te Zanafilla 19:24,25,28,29: “Atëherë Zoti bëri që nga qielli të binte squfur dhe zjarr mbi Sodomën dhe Gomorën, nga ana e Zotit.  Kështu Ai shkatërroi ato qytete, tërë fushën, tërë banorët e qytetit e gjithçka mbinte mbi tokën...  Pastaj [Abrahami] drejtoi shikimin nga Sodoma dhe Gomora si dhe nga tërë krahina e fushës dhe kështu pa një tym që ngrihej nga toka, si tymi i një furre.  Kështu ndodhi që kur Perëndia shkatërroi qytetin e fushës, Perëndisë iu kujtua Abrahami dhe e largoi Lotin nga gjëma kur shkatërroi qytetet ku Loti kishte banuar”.

      Në Bibël kemi gjithashtu edhe shembullin e Përmbytjes në ditët e Noeut, veprim ky që ishte gjykimi i Perëndisë mbi mëkatet e botës së asaj kohe.  Te Zanafilla 6:5,11-12 lexojmë: “Zoti pa që ligësia e njerëzve ishte e madhe mbi tokë dhe që tërë synimet e mendimeve të zemrës së tyre nuk ishin gjë tjetër veçse e keqja në çdo kohë...  Por toka ishte e korruptuar para Perëndisë dhe plot e përplot me dhunë. Tani Perëndia vështroi tokën dhe ja, ajo ishte e prishur, sepse çdo mish i tokës kishte shthurur sjelljen e tij”.  Zgjidhja që Perëndia i dha kësaj situate ishte një veprim gjykimi final dhe vendimtar në formën e Përmbytjes.  Por le të mos harrojmë që ndaj Noeut, njeriut të drejtë dhe që besonte në Të, dhe në fakt tërë familjes së tij, Perëndia tregoi mëshirën e Tij.

      Ja pra, ku e shohim.  Perëndia e gjykon mëkatin.  Paga e mëkatit është vdekja (Rom. 6:23).  Dhe kurrë të mos harrojmë çmimim e tmerrshëm që duhej të paguhej në mënyrë që ne të merrnim faljen! Vdekja e Krishtit në kryq nuk ishte diçka e lehtë.  Ajo ishte gjykimi që na solli faljen.  Të besosh në një Perëndi që nuk ka për të gjykuar mëkatin do të thotë të tallesh me kryqin dhe vdekjen e Krishtit.  Ai u gjykua në vendin tonë që ne të mos gjykoheshim.  Nëse Perëndia nuk gjykon mëkatin, atëherë vdekja e Krishtit nuk ka kurrfarë kuptimi.

Gjykimi i ardhshëm

      Bibla na mëson gjithashtu për gjykimin që do të ndodhë kur Krishti të kthehet përsëri.  Ka shumë pasazhe të tilla dhe më poshtë po citojmë disa prej tyre.  Për shembull mund të marrim një pasazh që flet mjaft qartë te 2 Selanikasit 1:6-10: “sepse është e drejtë, nga ana e Perëndisë, t’u jepet mundim atyre që po ju mundojnë, kurse juve, të munduarve, të preheni bashkë me ne, kur Zoti Jezu Krisht të shfaqet nga qielli me engjëjt e pushtetit të vet, në një zjarr flakërues, për t’u hakmarrë kundër atyre që nuk njohin Perëndi, dhe të atyre që nuk i binden Ungjillit të Zotit tonë Jezu Krisht.  Ata do të ndëshkohen me shkatërrim të përjetshëm, larg nga fytyra e Zotit dhe nga lavdia e fuqisë së Tij, kur Ai të vijë, atë ditë...”

      Gjithashtu pasazhi te Mateu 25:41 kur Ai gjykon cjeptë: “Pastaj Ai do t’u thotë edhe atyre që do të jenë në të majtë: «Largohuni nga unë, të mallkuar, në zjarr të përjetshëm, të përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij»“.

      Kemi gjithashtu edhe pasazhin te Marku 9:45-48 ku Jezui citon nga Isaia 66:24 “është më mirë për ty të hysh me një sy në jetë sesa të kesh dy sy dhe të të hedhin në Gehenën e zjarrit, atje ku krimbi i tyre nuk vdes dhe zjarri nuk fiket”.

      Gjithashtu, tek Heb. 10:26-31 gjejmë fjalë të ashpra në lidhje me gjykimin e atyre që mbeten të papenduar edhe pasi kanë dëgjuar Ungjillin.   Shih vargjet 27,31: “një pritje gjyqi e tmerrshme dhe një e ndezur zjarri që do të përpijë kundërshtarët...  Gjë e tmerrshme është të bjerë njeriu në duart e Perëndisë së gjallë”.

      Mund t’u referohemi gjithashtu fjalëve aq të njohura tek Danieli 12:2 “Shumë nga ata që flenë në pluhurin e tokës do të zgjohen, disa në një jetë të përjetshme, të tjerë në turpin dhe në poshtërsi të përjetshme”.

      Mund t’u referohemi gjithashtu edhe pasazheve në shëmbëlltyrat e Zotit Jezu te Mateu 13:30: “Në kohën e korrjes unë do t’u them korrësve: Mblidhni më parë egjrën, lidheni në duaj për ta djegur; por grurin futeni në hambarin tim”; te Mateu 13:41,42: “Biri i njeriut do të dërgojë engjëjt e vet dhe ata do të mbledhin nga mbretëria e Tij gjithë skandalet dhe ata që bëjnë paudhësi, dhe do t’i hedhin në furrën e zjarrit.  Atje do të ketë qarje dhe kërcëllim dhëmbësh”; dhe te Mateu 13:49,50: “Kështu do të ndodhë në mbarimin e botës; do të vijnë engjëjt dhe do t’i ndajnë të mbrapshtit nga të drejtët; dhe do t’i hedhin në furrën e zjarrit.  Atje do të ketë qarje dhe kërcëllim dhëmbësh”. Është e qartë nga të dy të fundit prej këtyre pasazheve se ata që do të gjykohen në këtë mënyrë do të jenë të vetëdijshëm për vendin e tyre të gjykimit.

      Mund të shohim te Mateu 24:51 gjykimin që do t’i jepet shërbëtorit të këq: “do ta ndëshkojë rëndë dhe do t’i rezervojë fatin e hipokritëve.  Atje do të jetë e qara dhe kërcëllim dhëmbësh”, dhe te Mateu 25:30: “Flakeni në errësirën e jashtme këtë shërbëtor të pavlefshëm.  Atje do të jetë e qara dhe kërcëllim dhëmbësh”.  Përsëri, të dyja këto pasazhe na tregojnë se ata që do të gjykohen në këtë mënyrë do të jenë të vetëdijshëm për vendin e tyre të gjykimit.

Hadesi dhe Gehena

      Në DhR-në ka dy fjalë greke që përdoren për ferrin – fjalët Hades dhe Gehenë.  Fjala Hades i referohet vendit në të cilin jobesimtari shkon pas vdekjes së tij për të pritur Gjykimin e Fundit prej Perëndisë, ndërsa fjala Gehenë i referohet liqenit të zjarrtë në të cilin, pas Gjyqit të Fundit, do të flaken ata, emrat e të cilëve nuk gjenden të shkruar në Librin e Jetës që ka Qengji (Zbulesa 20:11-15).  Fjala Gehenë është marrë nga emri që kishte vendi i cili ndodhej jashtë mureve të Jeruzalemit dhe ku judenjtë hidhnin plehrat dhe i digjnin.  Një fjalë tjetër e tretë që përdoret për ferr është fjala Tartar që përmendet tek 2 Pjetri 2:4.  Sidoqoftë kjo fjalë nuk u referohet as Hadesit dhe as Gehenës, por një vendi tjetër ku u dërguan dhe mbahen ata engjëj të rënë që përmenden në atë varg.

      Mund të shohim se çfarë lloj vendi është Hadesi te Lluka 16:19-31. Pasaniku ishte në një zjarr (v24), ai ishte i vetëdijshëm (v23-24,27,30) dhe madje kishte mundësi të komunikonte se ai po vuante (v23,24,28), por jo me të gjallët.  Ai vetë e quan atë vend një “vend mundimesh” (v28).  DJ-të gjithmonë thonë se nuk mund ta marrim këtë pasazh tekstualisht siç është, se gjithçka që thuhet atje është vetëm një ilustrim figurativ me një interpretim frymëror që kishte të bënte me kohërat në të cilat Krishti jetonte.  Por përsëri, ashtu siç bëmë edhe në kapitullin 12, e shtrojmë pyetjen: Kur Jezui u dha mësim njerëzve duke përdorur histori dhe shëmbëlltyra të tilla, mos përdori Ai doktrinën e gabuar?  Ne nuk e mohojmë faktin që Ai përdori një gjuhë figurative dhe simbolike në shumë raste, por është e sigurt që Ai nuk u mësoi kurrë njerëzve doktrina të gabuara.  Doktrinat që jepen në këtë pasazh janë të qarta.  Pas vdekjes ky njeri ishte i vetëdijshëm, ai ishte në zjarrin e Hadesit dhe ndodhej mes mundimeve.

      DJ-të besojnë se Gehena është një vend ku frymërat e të papenduarve do të asgjësohen njëherë e përgjithmonë.  Ata arsyetojnë duke thënë se ky gjykim është vdekja e dytë.  Ata thonë se vdekja do të thotë mungesa e vetëdijshmërisë ose joekzistueshmëria.  Siç e pamë edhe në kapitullin 12, ata besojnë te psikopanikia, d.m.th. që pas vdekjes fizike njeriu nuk është më i vetëdijshëm deri në ditën e ringjalljes.  Nga ky besim ata nxjerrin argumentimin se, në të njëjtën mënyrë, edhe vdekja e dytë do të thotë që njerëzit nuk do të jenë aspak të vetëdijshëm dhe do të shkatërrohen krejtësisht, duke mos pasur kështu asnjë shpresë të mëtejshme për ringjallje.  Sidoqoftë, ne e pamë në kapitullin 12 falsitetin e mësimeve të tyre mbi psikopanikinë, dhe e pamë gjithashtu se vërtet njerëzit janë të vetëdijshëm pas vdekjes fizike.  Vdekja fizike nuk do të thotë mungesa e vetëdijshmërisë, ajo është thjesht shkëputja e frymës prej trupit.  Për rrjedhojë, edhe termi “vdekje e dytë” nuk mund të interpretohet sikur të jetë diçka që do të thotë mungesë vetëdijshmërie.

      Ka tre tipa vdekjesh.  Së pari, kemi vdekjen frymërore.  Kjo ndodhi kur njeriu mëkatoi në Eden.  Perëndia tha: “Ditën që do të hash prej saj ke për të vdekur me siguri”.  Kur e hëngrën frutin, ata vërtet vdiqën, vdiqën frymërisht, por fizikisht ata ishin akoma të gjallë dhe të vetëdijshëm.  Vdekja e tyre fizike pasoi më vonë si rrjedhojë e natyrshme (Zan. 5:5).  Kjo vdekje frymërore është gjendja në të cilën çdo njeri e gjen veten kur lind në këtë botë (shih tek Efes. 2:1), por natyrisht që ai është i vetëdijshëm.  Pastaj kemi vdekjen fizike, një pasojë e vdekjes frymërore, diçka kjo që përsëri i ndodh gjithkujt.  Por, ashtu siç e kemi parë, njeriu vazhdon të jetë i vetëdijshëm pas vdekjes fizike, shkëputjes së frymës prej trupit.  Pastaj kemi atë që e quajmë vdekje të përjetshme, në Gehenë, ku do të hidhen të gjithë të papenduarit.  Meqë as vdekja frymërore, as vdekja fizike nuk janë mungesë ekzistence, atëherë nuk kemi asnjë të drejtë të hamendësojmë se vdekja e përjetshme do të jetë mungesë ekzistence.  Jezui erdhi për të sjellë zgjidhjen për këtë gjendje të tmerrshme në të cilën ndodhet njeriu.  Ai vdiq mbi Kryq në vendin tonë në mënyrë që ata që besojnë tek Ai të mundë të përjetojnë përtëritjen frymore, lindjen sërisht dhe të kenë jetën e re frymërore në Krisht tani (Gjoni 1:12,13; Efes. 2:1,5), ringjalljen trupore në Ardhjen e Dytë (1 Kor. 15:20-23,42-49,51-56) të shpëtohen prej vdekjes së përjetshme në Gehenë (Zbul. 20:6) dhe në vend të saj të marrin dhuratën e jetës së përjetshme (Mat. 25:46; Rom. 6:23).

E vërteta e pashmangshme e Shkrimeve

1.      Në Ditën e Gjykimit, Perëndia do të gjykojë çdo njeri për veprat që ka kryer në mish (2 Kor. 5:10)

Kjo jepet qartë nga shumë pasazhe.  Disa nga vargjet po i japim më poshtë: Rom. 2:16; Juda 14-15; Zbul. 20:12-13; 2 Pjet. kap.2, 3:7.  Gjithashtu edhe 1 Kor. 3:12-16 flet për gjykimin e veprave të besimtarëve.

2.      Ata, emrat e të cilëve nuk janë shkruar në Librin e Jetës që ka Qengji (d.m.th. të papenduarit), do të flaken në liqenin e zjarrtë, në Gehenë (Zbul. 20:15).

3.      Gehena është e përjetshme (Zbul. 20:10; Mat. 25:41,46).

4.      Njerëzit do të jenë të vetëdijshëm në Gehenë (Zbul. 14:9-11; Mateu 24:51,25:30; Mateu 13:41,42,49,50).

      Mësimi e DJ-ve në lidhje me Gehenën tingëllon i këndshëm, por nuk ka të vërtetën e Shkrimeve.  Ne parapëlqejmë që t’i lëmë Shkrimet të flasin vetë hapur e qartë.